อย่ากินตำรับยาปลุกกำหนัดหรือยาอันไม่ชอบ —
อย่ากลั้นเก็บไว้โดยไม่หลั่ง —
เจ็บป่วย เป็นฝี หรือออกฝีดาษ หากยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ ห้ามละเมิดเด็ดขาด ผู้ละเมิดส่วนใหญ่จะตาย
โรคตา หากยังไม่หายหรือเพิ่งหายแล้วละเมิด จะตาบอดแน่นอน
โรคพร่องเรื้อรัง แม้บำรุงจนแข็งแรงแล้ว ยังต้องงดกามหนึ่งปี หากคิดว่าฟื้นตัวแล้วจึงละเมิด ส่วนใหญ่จะตาย
บาดเจ็บที่เส้นเอ็นและกระดูก แม้หายแล้วก็ยังต้องงดเว้นหนึ่งร้อยเจ็ดสิบถึงหนึ่งร้อยแปดสิบวัน หากยังไม่พ้นหนึ่งร้อยวันแล้วละเมิด จะตายแน่นอน แม้พ้นแล้วก็จะพิการแน่นอน
ทำงานหนักเกินไป กังวลมากเกินไป ร้อนมากเกินไป หวาดกลัวมากเกินไป หรือเศร้าโศกมากเกินไป ล้วนห้ามละเมิด หากละเมิด อาการเบาจะเป็นโรคเรื้อรัง อาการหนักจะตายทันที
คำลงท้ายของต้นฉบับ
นอกเหนือจากวันงดเว้นประจำเดือนและข้อห้ามแห่งฟ้า ข้อห้ามเกี่ยวกับตัวบุคคลที่กล่าวมา แต่ละเดือนยังมีอีกหกหรือเจ็ดวันที่ไม่ติดข้อห้ามใด ๆ ต้นฉบับกล่าวว่าผู้รู้จักรักษากายควรร่วมประเวณีอย่างมากเพียง ‘สามหรือสี่ครั้ง’ ต่อเดือน จึงจะไม่ถูกโรคภัยรุกรานและมีพลังจิตมั่นคงแข็งแรง อีกทั้งยืนยันว่าผู้มีความใคร่น้อยย่อมมีบุตรชายมาก และลูกหลานย่อมมีร่างกายแข็งแรงด้วย คนหนุ่มที่เพิ่งแต่งงานมักปล่อยใจตามกามจนทำร้ายร่างกาย ทำให้ความสุขสมรสซึ่งควรยืนยาวร้อยปีสูญเสียไปแทบหมดในชั่วครู่ น่าเศร้าอย่างยิ่ง เหตุใดจึงไม่ ‘รักษาวันงดเว้นอย่างเคร่งครัด’ เพื่อถนอมกายและชีวิต ให้ภายหน้าได้อยู่เคียงคู่จนแก่เฒ่าอย่างให้เกียรติกัน มีความยินดีจากลูกหลานมากมาย และเสวยสุขในครอบครัวอย่างเต็มที่?
หมายเหตุเกี่ยวกับจุดที่ต้นฉบับยังไม่ชัดเจน