ต้นฉบับแยกการจงใจยุติการตั้งครรภ์ออกจากกรณีที่ไม่ได้จงใจ โดยกล่าวถึงทารกเสียชีวิตในครรภ์ ครรภ์ไข่ปลาอุก และการเจ็บป่วยของหญิงตั้งครรภ์ เป็นต้น บทที่ 23 ยังระบุว่า พ่อแม่ในกรณีที่วิญญาณทารกมีบุญวาสนาไม่พอจะเกิดมา ไม่ต้องลงนรกรับโทษ ขณะเดียวกันตุลาการก็ยังอธิบายการสูญเสียนั้นด้วยกรรมเก่าของทั้งสองฝ่าย และกล่าวถึงการสำนึกผิดกับการอุทิศบุญ ชื่อ “นครมลทินโลหิต” เพียงอย่างเดียวไม่ได้หมายความว่าการมีประจำเดือนหรือการคลอดบุตรเป็นความผิด คำอธิบายนี้เป็นเรื่องเหตุปัจจัยทางศาสนาในหนังสือ จึงไม่อาจใช้วินิจฉัยสาเหตุทางการแพทย์ของครอบครัวใด
วิญญาณทารกที่ได้รับอนุญาตให้ออกจากนครไปตามหาพ่อแม่จะถือ “ป้ายคำสั่งสีเหลือง” เป็นแผ่นกระดาษที่พญายมราชผู้ครองปรโลกทรงอนุมัติ เจ้าหน้าที่จึงยอมให้ผ่านออกไปหาพ่อแม่ซึ่งยังมีปมแค้นต่อกันได้ เมื่อต้องการช่วยคลี่คลายความแค้นนี้ ตุลาการเน้นให้พ่อแม่สำนึกผิดด้วยตนเองอย่างจริงใจ ยอมรับความผิด และตั้งปณิธานไม่ทำซ้ำ การสวดพระสูตร คุ้มครองชีวิต ให้ทาน และทำความดีต่อเนื่องเป็นการนำความสำนึกนั้นมาปฏิบัติในชีวิตต่อไป การจ่ายเงินให้ผู้อื่นสำนึกผิดแทนไม่อาจทดแทนความจริงใจที่เจ้าตัวต้องมี
บุญกุศลที่จะอุทิศให้ยังขึ้นอยู่กับเจตนาของผู้ทำความดีด้วย ในบทที่ 24 ตุลาการกล่าวว่า หากทำความดีเพื่อช่วยให้สรรพสัตว์พ้นทุกข์และมีความสุข โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนแม้แต่น้อย และเมื่อทำแล้วใจก็ไม่ยึดติด ย่อมเกิดบุญกุศลอันไม่มีประมาณ เมื่อเจาะจงอุทิศบุญกุศลเช่นนี้ให้วิญญาณทารกในนครร่ำไห้ วิญญาณทารกนั้นจะได้ไปสู่สุคติอย่างแน่นอนภายใน 49 วันนับจากวันที่ยุติการตั้งครรภ์ ผลที่ยืนยันไว้นี้จึงมีทั้งเจตนาและบุญกุศลดังกล่าวเป็นเงื่อนไข ตุลาการยังอธิบายว่า หากแบ่งบุญเป็นเจ็ดส่วน ผู้ทำความดีได้รับหกส่วนและวิญญาณทารกได้รับหนึ่งส่วน บุญที่วิญญาณทารกได้รับจึงมากหรือน้อยตามบุญกุศลที่ผู้ทำความดีได้สร้างไว้
ส่วนการสวดพระสูตร ตุลาการแนะนำกษิติครรภสูตร หรือชื่อเต็มว่า กษิติครรภโพธิสัตว์มูลปณิธานสูตร โดยให้สวดอย่างน้อย 49 จบ หนึ่งจบหมายถึงการอ่านครบตั้งแต่ต้นจนจบหนึ่งครั้ง ท่านยกกรณีที่ได้ไปสู่ภพภูมิที่ดีเร็วที่สุดในบันทึกและพบได้น้อยมาก เป็นมารดาผู้สวดครบ 49 จบ พร้อมกับตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่และทำความดีต่อเนื่อง วิญญาณทารกจึงได้ไปสู่ภพภูมิที่ดีในวันที่ 49 หลังยุติการตั้งครรภ์ และภายหลังมารดาผู้นี้ก็เป็นผู้ปฏิบัติธรรมอย่างบริสุทธิ์ ทำประโยชน์ทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น ตุลาการกล่าวต่อว่า วิญญาณทารกแต่ละดวงมีปมบุญคุณความแค้นและต้องอาศัยบุญกุศลไม่เท่ากัน เวลาที่ใช้คลี่คลายจึงต่างกัน นอกเหนือจากการสวดพระสูตรแล้ว ความตั้งใจและการดำเนินชีวิตต่อไปของพ่อแม่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการช่วยเหลือนี้
การตั้งป้ายวิญญาณให้ทารกก็มีเงื่อนไขชัดเจน ตุลาการกล่าวว่าไม่ควรตั้งไว้ในบ้านของตน เพราะจะทำให้การยกระดับภพภูมิล่าช้าลง และอาจชักนำวิญญาณอื่นเข้ามา ส่วนการตั้งป้ายวิญญาณให้ได้รับเครื่องสักการะและฟังพระสูตรในหอพระมีผลแน่นอน แต่หอพระนั้นต้องบริสุทธิ์และดำเนินอย่างถูกต้องตามหลักธรรม ท่านยังวิจารณ์หอพระหลายแห่งในเวลานั้นที่อ้างว่าช่วยวิญญาณทารกได้ แต่แท้จริงหลอกเอาเงิน พร้อมกล่าวว่าการสำนึกผิดอย่างจริงใจของญาติเองให้ผลเร็วและดีกว่า ป้ายวิญญาณที่ตั้งบูชานี้มีหน้าที่ต่างจากป้ายกระดาษสีเหลืองที่อนุญาตให้ออกจากนคร และไม่อาจทดแทนการยอมรับผิดและแก้ไขตนของญาติ
เมื่อได้รับความช่วยเหลือแล้ว วิญญาณทารกอาจไปเกิดเป็นมนุษย์ เทวดา หรือไปสู่แดนสุขาวดี จุดหมายและระดับของภพภูมิยังต่างกันตามบุญวาสนาเดิมและความช่วยเหลือที่ได้รับ จุดมุ่งหมายในที่นี้คือคลี่คลายปมแค้น ส่งดวงวิญญาณให้พ้นทุกข์และไปเกิดใหม่ ส่วนการบูชากุมารทองบางรูปแบบในความเชื่อพื้นบ้านไทยมีความเกี่ยวข้องกับการขอให้คุ้มครองบ้านหรือให้โชคลาภ จุดประสงค์ในการขอความช่วยเหลือจึงต่างกัน รูปลักษณ์ของเด็กที่คล้ายกันไม่ได้หมายความว่าจุดประสงค์ของการบูชาจะเหมือนกันด้วย
จริยธรรมในครอบครัวยังครอบคลุมความคาดหวังเรื่องความซื่อตรงต่อคู่ครองในสังคมจีนเดิม การครองตนเป็นโสดหลังสิ้นสุดชีวิตคู่และการมีคู่ครองเพียงคนเดียวตลอดชีวิตในข้อความเหล่านี้มีความหมายเกินกว่าการไม่นอกใจระหว่างสมรส โดยรวมถึงการอยู่ลำพังจนสิ้นชีวิตหลังเป็นม่ายหรือหย่าร้างด้วย หนังสือถือว่าการไปสวรรค์หรือเกิดใหม่เป็นชายเป็นรางวัล ภายใต้เงื่อนไขว่าไม่มีความผิดร้ายแรงอื่น ส่วนอีกกรณีหนึ่งกล่าวว่า วิญญาณชายต้องเกิดเป็นหญิง ประสบกับการหย่าร้าง และแม้พูดความจริงก็ไม่มีใครเชื่อ ทั้งหมดนี้เป็นผลกรรมที่ยังเหลืออยู่ เพศ สภาพทางสังคม และการปฏิบัติที่ได้รับจึงมีความหมายเฉพาะในข้อความเหล่านี้ พร้อมกับคุณค่าตามระเบียบครอบครัวสมัยเดิม คำอธิบายของกรณีหนึ่งไม่ได้ให้ข้อสรุปเรื่องอดีตชาติของผู้หญิงหรือผู้ที่แต่งงานใหม่ในชีวิตจริง
ความคาดหวังต่อสมาชิกในครอบครัวเช่นนี้อยู่ในคำสอนจีนดั้งเดิมว่าด้วยความสัมพันธ์และคุณธรรม หลักความสัมพันธ์ห้าประการกล่าวถึงความรักใคร่ระหว่างพ่อกับลูก ความชอบธรรมระหว่างผู้ปกครองกับขุนนาง บทบาทที่แตกต่างระหว่างสามีภรรยา ลำดับอาวุโสระหว่างผู้ใหญ่กับผู้น้อย และความไว้ใจกันระหว่างเพื่อน ส่วนคุณธรรมประจำใจห้าประการตามคำอธิบายในต้นฉบับ ได้แก่ ความเมตตาต่อผู้อื่น ความชอบธรรม การวางตนตามมารยาทและพิธี ปัญญาแยกแยะผิดถูก และความซื่อตรงรักษาคำพูด ชุดแรกอธิบายว่าผู้คนเกี่ยวข้องกันในฐานะใด ส่วนชุดหลังอธิบายคุณธรรมในการปฏิบัติต่อกัน
คำสอนเรื่องคุณธรรมแปดประการแจกแจงความรับผิดชอบผ่านความประพฤติ ได้แก่ ความกตัญญูต่อพ่อแม่ การเคารพพี่ ความซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ การรักษาคำพูด ความมีมารยาท ความชอบธรรม ความสุจริต และความละอายต่อความผิดจนพร้อมแก้ไข อีกชุดหนึ่งคือหลักเชื่อฟังสามประการและคุณสมบัติสี่ประการของสตรี ซึ่งกำหนดบทบาทหญิงในสังคมเดิม หลักสามประการให้หญิงเชื่อฟังบิดาก่อนแต่งงาน เชื่อฟังสามีเมื่อแต่งงานแล้ว และเชื่อฟังบุตรชายเมื่อสามีเสียชีวิต ส่วนสี่ประการกล่าวถึงความประพฤติ วาจา งานเรือน และการวางตัวแต่งกาย คำเรียกเหล่านี้เก็บทั้งความคาดหวังต่อบทบาทในสังคมเดิมและคำสอนว่าคนในครอบครัวพึงปฏิบัติต่อกันอย่างไร ความกตัญญู ความซื่อตรง และความชอบธรรมจึงมีความหมายอยู่ในการดูแลกัน การรักษาคำพูด และการทำหน้าที่ของแต่ละคน
บทที่ 5 ความคิด วาจา และผลที่ยังสืบต่อ