หากไม่สิ้นควันธูปสืบสกุล ก็ต้องกลายเป็นขอทาน
ลูกหลานเป็นผู้สืบธูปบูชาผู้อาวุโส หากสิ้นลูกหลานก็คือสิ้นควันธูป ผู้ขอข้าวขออาหารเรียกขอทาน ผู้หลงกามแม้มีทายาท ก็ย่อมตกเป็นขอทาน
หากมิใช่ภรรยาบุตรสาวชดใช้ ก็เป็นลูกหลานอับจน
‘ชดใช้’ คือคืนหนี้ กล่าวคือผู้หลงกาม ภรรยาและบุตรสาวของตนย่อมชำระบัญชีกรรมทางกามแทนเขา ยอมให้ผู้อื่นล่วงเกินทางกาม ‘อับจน’ คือยุคตกต่ำดวงถอย ทุกเรื่องพังทลาย จนขวัญเสียสิ้นความกล้า
สุสานเดียวดาย ผีเร่ร่อน ใครจะเผากระดาษเงินให้
คนตายเรียกผี พูนดินฝังเรียกสุสาน ผู้หลงกามตายในต่างถิ่น ถูกฝังในภูเขาร้าง กลายเป็นผีเร่ร่อนในสุสานเดียวดาย แล้วใครจะมาเผาเงินกระดาษและแขวนกระดาษเซ่นให้เขา?
คนเสเพลคะนอง ใครจะจัดข้าวอาหารเซ่นให้
กล่าวคือลูกหลานที่คะนอง เสเพลหลงกาม มักสิ้นผู้สืบสกุล เมื่อถึงวันเกิดและเทศกาล ใครจะมาจัดอาหารเซ่นให้?
กล่าวและคิดถึงเพียงนี้ จะไม่เศร้าได้หรือ
‘กล่าว’ คือพูด ‘คิดถึง’ คือนึก เมื่อองค์กวนตี้ตรัสถึงตรงนี้ ทรงนึกถึงตรงนี้ ก็ทรงเศร้าแทนผู้คนอย่างยิ่ง