กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี

ที่น่าชัง คือค้าขายทั่วแม่น้ำทะเลสาบ ผลาญเงินดั่งดิน

‘ค้าขาย’ คือทำธุรกิจ กล่าวคือผู้ที่น่าชังที่สุด คือผู้ค้าขายตามแม่น้ำทะเลสาบต่าง ๆ ซึ่งหลงกามเป็นชู้เที่ยวโสเภณี ใช้ทองเงินเหมือนใช้ดินโคลนมูล

กอดโสเภณีพลอดรัก ไหนจะนับว่าคืนยาวหรือสั้น

‘โสเภณี’ คือหญิงขายบริการ กล่าวคือใช้มือโอบโสเภณี อาศัยการดื่มสุราหัวเราะสนุกปลุกความรู้สึกสำส่อน ติดพันทั้งวันคืนไม่กลับ จึงไม่มีเวลาคิดว่าคืนยาวหรือสั้น

หลงลมบุปผาเป็นสุข ลืมสิ้นจันทร์ตกกาขาน

‘หลง’ คือผูกพันอยากได้จนไม่ยอมละ ‘ลมบุปผา’ คือดอกไม้ในสายลม ท่วงท่าชวนหลงใหล ทำให้เกิดจิตใฝ่กาม จันทร์ตกและเสียงกาขานเป็นสัญญาณใกล้สว่าง กล่าวคือรู้แต่หลับใหลในเรื่องรักใคร่ ถือการหลงหญิงในโลกีย์เป็นสุข ลืมว่าใกล้รุ่งแล้ว ยังไม่ยอมแยกจากกัน

จากบ้านและเพื่อนบ้านมานาน จดหมายปลาแทบไม่ส่ง อยู่แดนไกลเนิ่นนาน สารห่านยากถึง

‘จดหมายปลา’ คือคนโบราณเคยอาศัยท้องปลาส่งจดหมาย ‘สารห่าน’ คือผูกจดหมายครอบครัวไว้ที่ขาห่านส่งกลับบ้าน เป็นเรื่องของซูอู่สมัยฮั่น กล่าวคือค้าขายไกลบ้านแล้วหลงโสเภณี ไม่ใส่ใจเวลาที่ผ่านนาน ไม่ส่งจดหมายกลับบ้านเลย

ธาตุน้ำแต่กำเนิดเสื่อมสิ้น กินยาก็ไม่ได้ผล ป่วยแล้วค่อยเสียใจ ขอเทพก็ไม่สัมฤทธิ์

เมื่อธาตุน้ำแห่งไตและสารจิงอันมีมาแต่กำเนิดเสื่อมสิ้นเพราะหลงกามใฝ่รูป รูปร่างก็ย่อมซูบเซียว เกิดโรครักษาไม่หาย กินยาไม่ได้ผล เพิ่งมาเสียใจตอนนี้ ต่อให้ขอเทพและตั้งปณิธานก็ไร้ผล195