ไหนจะรู้หน้าขาวดุจดอกฝูหรง ทำวีรชนติดกับนับไม่ถ้วน จงดูโฉมงามแต่งแดง ทำผู้กล้ามากมายบอบช้ำ
‘หน้าขาวดุจดอกฝูหรง’ คือใบหน้าหญิงขาวสวยเหมือนดอกฝูหรง ‘โฉมงามแต่งแดง’ คือหญิงแต่งงาม ทาชาดแป้งแดงแล้วยิ่งสวย ‘วีรชนผู้กล้า’ ล้วนเป็นผู้มีความสามารถมาก เหตุที่เสียอนาคตแท้จริงเพราะถูกความงามสตรีกักขังทำร้าย ทั่วใต้หล้ามีมากเท่าใดก็ไม่รู้
ละเว้นเถิด ละเว้นเถิด ภัยจะสิ้นลงที่ใด
‘ละเว้นเถิด ละเว้นเถิด’ เป็นน้ำเสียงย้ำว่าต้องละเว้นแน่นอน หากไม่ละเว้นแล้วกระทำผิด ภัยที่ชักนำมาจะหยุดเมื่อไร? ‘ที่ใด’ คือที่ไหน ‘สิ้น’ คือหยุด
ผู้คนใต้หล้าสับสนมากมาย ชั้นประเภทไม่เหมือนกัน
คนใต้หล้ามีมากมายไม่สิ้น ลำดับและชนิดประเภทไม่อาจเหมือนกันทั้งหมด
บ้างกำพร้าแต่เด็กไร้พึ่ง โกนผมเป็นภิกษุ
‘พึ่ง’ คืออาศัย เด็กไม่มีพ่อเรียกกำพร้า หมายถึงไม่มีที่พึ่ง จึงจำต้องโกนผมเข้าวัดเป็นภิกษุ อาศัยสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง
บ้างศึกษาวิถีเต๋าบนเขามีชื่อ จากฝุ่นพ้นโลกีย์
ยังมีผู้มองทะลุโลกีย์ ไม่อยากอยู่ร่วมกับคนสามัญ จึงเสาะหาภูเขาเลื่องชื่อ ศึกษาฝึกวิถีเซียนเพื่อแสวงหาอายุยืน