กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี

หากบริสุทธิ์รักษาตน ย่อมให้ผู้จากปรโลกมาต้อนรับ

‘บริสุทธิ์’ คือสะอาดใสดังน้ำ ‘รักษาตน’ คือมีใจรักความดีละความชั่ว กล่าวคือคนเช่นนี้เมื่อตายมาถึงปรโลก ราชาแห่งปรโลกทุกตำหนักย่อมลงจากที่นั่งมาต้อนรับ

น้ำไฟดาบศึก ทั้งบ้านพ้นสิ้น แมลงตั๊กแตนโรคระบาด ล้วนดับลับไป

‘ดับลับ’ คือดับไปโดยไม่เห็น กล่าวคือผู้ปฏิบัติตามคัมภีร์นี้พ้นภัยน้ำ ไฟ ดาบ และสงครามทั้งหมด แม้ภัยแมลง ตั๊กแตน และโรคระบาดก็ดับไปพร้อมกัน

หันมองคนคะนองหลงรูป

‘หันมอง’ คือหันศีรษะไปดู ‘คนคะนอง’ คือลูกหลานอวดดีที่หลงกาม

ตาบอดหูหนวก ย่อมเป็นเพราะบาปชาติก่อนหนัก

‘บาป’ คือความผิดชั่ว ‘ชาติก่อน’ คือชาติที่แล้ว ตาไม่เห็นเรียกตาบอด หูไม่ได้ยินเรียกหูหนวก กล่าวคือคนเช่นนี้เพราะบาปชาติก่อนหนักเกินไป ชาตินี้จึงรับผลตาบอดหูหนวก201

ขาเป๋มือขาด ย่อมเพราะเวรข้ามชาติฝังลึก

กล่าวคือเวรและบาปในชาติก่อนหนักลึก ชาตินี้จึงเป็นผู้พิการ