วัดเย็นร้างเปลี่ยว ไร้เสื้อไร้อาหาร เตาเผาพังหม่นหมอง ทนหิวทนหนาว
ไม่เพียงเท่านี้ ยังไม่มีที่อยู่แน่นอน หาอาหารผ่านวันยาก จึงได้แต่อาศัยวัดร้างเย็นเยียบและเตาเผาพังเป็นที่พัก รับความทุกข์ไร้ประมาณ จะว่าไม่ใช่ผลจากการหลงกามในชาติก่อนได้หรือ?
จนสุดไร้หนทางเลี้ยงชีพ จะสำนึกผิดในกรรมที่ตนทำได้อย่างไร
‘จนสุด’ คือยากจนถึงที่สุด ‘ไร้หนทางเลี้ยงชีพ’ คือยากดำรงชีวิต ‘สำนึกผิดในกรรมที่ตนทำ’ คือยอมรับบาปและเสียใจในความผิด กล่าวคือเมื่อคนมาถึงขั้นนี้ ย่อมรับผลชาติก่อน หรือบาปที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ อยากสำนึกก็ทำไม่ได้ แล้วจะสำนึกผิดได้อย่างไร?
ท่านทั้งหลายเกิดเติบโตในแผ่นดินกลาง ไม่เหมือนชนป่าเถื่อน
‘ท่านทั้งหลาย’ คือพวกท่าน ‘ไม่เหมือน’ คือไม่คล้าย ‘แผ่นดินกลาง’ คือประเทศจีน ‘ชนป่าเถื่อน’ หมายถึงถิ่นที่ไม่รู้หลักสัมพันธ์และคุณธรรม กล่าวคือเมื่อพวกท่านเกิดและเติบโตในจีน ก็ไม่ควรเหมือนคนในถิ่นป่าเถื่อนที่ไม่รู้มารยาทและความชอบธรรม!
ไยไม่ถือสิ่งนี้เป็นกระจก กลับเรียบง่ายคืนสู่จริง
‘กระจก’ คือเครื่องส่อง ‘เรียบง่าย’ คือบริสุทธิ์ซื่อตรง ‘จริง’ คือทางถูก กล่าวคือเหตุใดพวกท่านไม่ใช้คนเช่นนี้เป็นกระจกส่อง กลับสู่ความเรียบง่ายและทางถูก!
คำเหล่านี้ดุจยาหินรักษา พึงถือเป็นบรรทัดเชือกวัด
‘ยาหิน’ คือสิ่งใช้รักษาโรค ‘บรรทัดเชือกวัด’ คือเครื่องมือช่างสำหรับทำให้ราบตรง กล่าวคือคัมภีร์ละเว้นกามนี้ ทุกประโยคเป็นคำดี รักษาโรคใจหลงกามของคนได้ เหมือนบรรทัดเชือกที่ทำให้ตรง