6. จิง ชี่ และเสิน ทับศัพท์จากคำจีน 精、氣、神 เป็นคำในคติจีนดั้งเดิมที่กล่าวอย่างกว้าง ๆ ถึงสารสำคัญแห่งชีวิต พลังชีวิต และจิต ตามลำดับ ในที่นี้คงคำทั้งสามตามคำกล่าวของตุลาการในหนังสือ↩︎
7. คำจีน “婆婆” และ “公公” ในย่อหน้านี้มีความกำกวม: ภาษาจีนกลางมักหมายถึงมารดาและบิดาของสามี ส่วนภาษากวางตุ้งอาจหมายถึงยายและตา ฉบับทำงานนี้ใช้ความหมายฝ่ายมารดาเป็นการชั่วคราว เพราะรายการข้างเคียงกล่าวถึงย่าและปู่ และแยกญาติของคู่สมรสไว้ต่างหาก ข้อเลือกนี้อาศัยบริบทเฉพาะย่อหน้า ไม่ใช่หลักฐานยืนยันภาษาถิ่นของผู้เขียน และไม่ใช้แทนทุกแห่งในหนังสือ อ้างอิงเรื่องความต่างของคำเรียกเครือญาติระหว่างภาษากวางตุ้งกับภาษาจีนกลาง: https://www.cuhk.edu.hk/ics/clrc/crcl_73/zhang_yang.pdf หน้า PDF 5.↩︎
8. “หยาง” เป็นคำในกรอบคิดหยิน–หยางของจีน ส่วน “กายหยางบริสุทธิ์” ในที่นี้ใช้ตามคติที่มองว่าพลังชีวิตแต่กำเนิดของเด็กยังไม่พร่อง↩︎
9. “ภาวะไตพร่อง” (肾亏) เป็นคำในกรอบการแพทย์จีนดั้งเดิม ไม่ได้ระบุโรคไตชนิดใดชนิดหนึ่งตามการแพทย์ปัจจุบัน↩︎
10. “หุน” (魂) และ “พั่ว” (魄) เป็นชื่อองค์ประกอบของจิตวิญญาณตามคติจีนดั้งเดิม ในคติเต๋ามีคำกล่าวว่าคนหนึ่งมีหุนสามและพั่วเจ็ด↩︎
11. “คุณธรรมหลักห้าประการ” (五常) และ “คุณธรรมแปดประการ” (八德) เป็นชื่อหมวดคุณธรรมในจริยธรรมจีนดั้งเดิม ว่าด้วยการประพฤติตนและการอยู่ร่วมกับผู้อื่น↩︎
12. “ฉื่อ” (尺) เป็นหน่วยวัดความยาวแบบดั้งเดิมของจีน มีมาตราหลายแบบ จึงคงหน่วยตามต้นฉบับไว้↩︎
13. ในพุทธศาสนามหายานมีการนับถือพระมหามยุรี (孔雀明王) ซึ่งมีนกยูงเป็นสัญลักษณ์ มนต์ในย่อหน้านี้เป็นบทสวดที่เกี่ยวข้องกับพระองค์↩︎
14. “วิญญาณหยิน” (陰魂) เป็นชื่อเรียกวิญญาณตามคติจีน ในบทนี้หมายรวมถึงวิญญาณของคนที่ยังไม่สิ้นอายุขัย ตามคำอธิบายของตุลาการแห่งปรโลก↩︎
15. “โพธิ” (菩提) ในที่นี้หมายถึงความรู้แจ้งหรือตรัสรู้↩︎