วิญญาณผู้มีบาปจากกรรมชั่วเรื่องกามเช่นนี้ บางตนแม้สิ้นอายุขัยแล้วก็ยังแผ่ความคิดประพฤติผิดในกามออกมา นี่เป็นผลจากความเคยชินจนกลายเป็นธรรมชาติ เราต้องใช้ท่าทีดุร้ายจึงจะดึงสติพวกเขากลับมา ให้รู้ว่าบุญวาสนาในโลกมนุษย์ใช้หมดแล้ว ต้องสำนึกขมาอย่างจริงจังและรับโทษในนรก
ที่จริงพวกเราก็อยากยิ้ม แต่ยิ้มไม่ออกจริง ๆ เว้นแต่ ‘กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี’ จะเผยแพร่อย่างกว้างขวางในโลกมนุษย์ ทุกคนอ่านแล้วรักษาจริยธรรมแห่งความสัมพันธ์ ไม่ก่อกรรมชั่วที่นำสู่นรก จนนรกว่างทั้งหมด ถึงตอนนั้นเราก็จะยิ้มแน่นอน
ตอนนี้มีมนุษย์ตกนรกมากเกินไป ภาระงานของเราเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อาอวี้ เจ้าต้องรีบเขียน ‘กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี’ ให้เสร็จจริง ๆ หวังจะอาศัยหนังสือสอนความดีเล่มนี้เปลี่ยนใจคนให้มุ่งดี และพลิกภัยพิบัตินานาที่จะเกิดแก่โลกมนุษย์ในอนาคต
พระอมิตาภพุทธะ! เรามีงานต้องทำ มีโอกาสค่อยคุยกันอีก เจ้าเยี่ยมชมต่อเถิด เราไปก่อน แล้วพบกัน!”
พระอมิตาภพุทธะ! หนิวโถวและหม่าเมี่ยนรวดเร็วจริง ๆ มองไม่เห็นพวกเขาแล้ว เจ้าหน้าที่ทุกคนในปรโลกแม้ดูดุร้าย แต่ล้วนเต็มไปด้วยความยุติธรรมและความรับผิดชอบ ฉันเองก็ต้องกลับไปเร่งเขียนบทความให้เสร็จ
ขอนอบน้อมแด่พระอมิตาภพุทธะ! โดยสารดอกบัวขาวกลับไป!
6. ธรรมกับอธรรมดุจน้ำแข็งกับถ่านไฟมาแต่โบราณ คำติฉินและคำยกย่อง บัดนี้จึงตัดสินได้ว่าเท็จหรือจริง! — เยือนแม่ทัพเย่ว์เฟย วีรบุรุษของชาติแห่งยุคหนึ่ง ฟังเรื่องราวในอดีตอย่างละเอียด
ขอน้อมสำนึกในพุทธานุภาพที่เกื้อหนุน! ออกเดินทางด้วยดอกบัวขาว!
พระอมิตาภพุทธะ! อาอวี้ประนมมือคารวะตุลาการแห่งปรโลก!
“ท่านตุลาการ! วันนี้อยากให้ท่านพาฉันไปเยี่ยมแม่ทัพเย่ว์เฟยค่ะ ในโลกมนุษย์มีเรื่องเล่าต่าง ๆ เกี่ยวกับท่านแม่ทัพมากมาย ตอนเล็ก ๆ อยู่โรงเรียนก็เคยได้ยินครูยกย่องท่านแม่ทัพเย่ว์เฟย”