ดิฉันรับไว้ด้วยสองมืออย่างดีใจ แต่ยังไม่ได้กิน ในใจกำลังคิดว่าควรถวายของขวัญอะไรแก่องค์จักรพรรดิสวรรค์ดี
จากนั้นก็ได้ยินองค์จักรพรรดิสวรรค์ตรัสว่า “เหตุใดเจ้าจึงไม่กิน?”
ดิฉันตอบด้วยความสำนึกในพระกรุณาว่า “หม่อมฉันอยากนำของพระราชทานจากองค์จักรพรรดิสวรรค์กลับไปยังโลกมนุษย์ ให้บิดาผู้ชราได้รับประทานเพคะ!”
องค์จักรพรรดิสวรรค์ตรัสว่า “ความกตัญญูของเจ้าน่ายกย่อง แต่ขณะนี้บิดาของเจ้ายังมีบุญไม่เพียงพอที่จะได้กินผลไม้นี้ เจ้ากินผลไม้ทิพย์นี้เองเถิด! การเขียนหนังสือ‘กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี’ให้ดีและเผยแพร่ในโลกมนุษย์ สำหรับเราแล้ว นั่นคือของขวัญที่ดีที่สุด!”
ดิฉันจึงกินผลไม้ทิพย์นั้นด้วยใจสำนึกในพระกรุณา ผลไม้ทิพย์นี้ไม่เพียงดูสดและชุ่มฉ่ำ หลังจากกินแล้วยังรู้สึกถึงความสะอาดบริสุทธิ์และความหวานละมุนในปาก ร่างกายเบาสบายปลอดโปร่ง ในโลกมนุษย์ไม่เคยได้กินผลไม้งดงามที่สะอาดบริสุทธิ์และหวานละมุนเช่นนี้จริง ๆ! ร่างกายอาอวี้เปี่ยมด้วยพลังขึ้นมาทันที! กลับไปแล้วจะต้องตั้งใจเขียนสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินให้ดี สำนึกในพระกรุณาขององค์จักรพรรดิสวรรค์ที่ทรงห่วงใยดูแล
“พระอมิตาภพุทธะ! หม่อมฉัน ซ่างกวนอวี้ฮวา ราษฎรผู้ต่ำต้อย ขอถวายบังคมขอบพระทัยองค์จักรพรรดิสวรรค์ ณ ที่นี้! หม่อมฉันขอกราบทูลลาเพคะ!”
ในที่สุดตุลาการแห่งปรโลกก็เริ่มงานของท่านได้เสียที ดิฉันใช้เวลาของท่านไปนานมาก
ขอบพระคุณตุลาการแห่งปรโลก! อาอวี้ประนมมือคารวะตุลาการแห่งปรโลก!
หากมิใช่เพราะต้องรีบกลับไปเขียนบทความ แดนสวรรค์ที่บริสุทธิ์สงบเช่นนี้ชวนให้อยากนั่งฝึกฌานสมาธิเสียจริง แต่เวลามีจำกัด จึงนั่งดอกบัวขาวกลับไปก่อน!
2. เหตุแห่งการเขียน‘กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี’(สอง) — เข้าเฝ้ามหาจักรพรรดิเฟิงตู ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งปรโลกอีกครั้ง