มีคำกล่าวว่า “ผู้เผยแผ่ธรรมคือพระโพธิสัตว์ ผู้พิทักษ์ธรรมคือพระพุทธเจ้า” ที่จริงบุญกุศลทั้งหมดทั้งปวงล้วนมีที่มาจากพระพุทธองค์ พระพุทธองค์ทรงจัดเตรียมและประทานพลังเกื้อหนุนอยู่เบื้องหลังมากมายเหลือเกิน เพียงแต่พวกเราไม่รู้ตัวเท่านั้น ดังนั้นทุกคนจึงต้องพยายามรักษาศีลเพื่อตอบแทนพระคุณของพระพุทธองค์และพระคุณของครูอาจารย์!
ซ่างกวนอวี้ฮวา ศิษย์ผู้ละอายต่อความบกพร่องของตน เขียนด้วยความเคารพ
1. เหตุแห่งการเขียน‘กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี’(หนึ่ง) — อาศัยฤทธานุภาพแห่งพระตถาคตขึ้นสู่สวรรค์ดาวดึงส์
สำนึกในพระคุณแห่งพุทธานุภาพที่คุ้มครองเกื้อหนุน! ออกเดินทางบนดอกบัวขาว!
พระอมิตาภพุทธะ! อาอวี้ประนมมือคารวะตุลาการแห่งปรโลก!
อาอวี้เรียนถามตุลาการแห่งปรโลกว่า “เมื่อครั้งที่มหาจักรพรรดิเฟิงตู องค์พญายมราชผู้ครองปรโลก ทรงกราบทูลองค์จักรพรรดิสวรรค์ว่าประสงค์จะให้เขียนหนังสือ‘กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี’เพื่อชักนำชาวโลกให้ทำความดีนั้น ขอเรียนถามว่าองค์จักรพรรดิสวรรค์ทรงมีพระดำรัสชี้แนะอย่างไรคะ?”
ตุลาการแห่งปรโลกกล่าวว่า “ข้าพอดีมีราชการต้องขึ้นไปรายงานต่อองค์จักรพรรดิสวรรค์ที่แดนสวรรค์! เช่นนั้นจะพาเจ้าไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิสวรรค์ด้วยกัน!”
ดิฉันดีใจและขอบพระคุณตุลาการแห่งปรโลก พวกเราเหาะไปยังแดนสวรรค์ เมื่อดิฉันเหาะขึ้นไปสูงจากพื้นดินของโลกมนุษย์ประมาณ 6000 เมตร ก็รู้สึกถึงความบริสุทธิ์สงบมั่นคงอย่างชัดเจนแล้ว เห็นเทวดาบางองค์กำลังเหาะ และเห็นวังกับบ้านเรือนด้วย วังและบ้านเรือนในแดนสวรรค์เปล่งแสงได้ งดงามประณีต ต่างจากบ้านเรือนในโลกมนุษย์ที่ไม่มีแสงเรืองรอง
บัดนี้มาถึงหน้าประตูวังใหญ่แห่งหนึ่ง เหนือประตูเขียนอักษรจีนตัวใหญ่สามตัวว่า “帝释天” หรือท้าวสักกะ มีแม่ทัพสวรรค์สององค์ถืออาวุธ รูปร่างกำยำและดูน่าเกรงขาม ทั้งสองดูเหมือนรู้จักพวกเราสองคน จึงยิ้มต้อนรับอย่างสุภาพ ตุลาการแห่งปรโลกแจ้งว่าพวกเราขอเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิสวรรค์ แม่ทัพสวรรค์ทั้งสองกล่าวว่า เมื่อครู่องค์จักรพรรดิสวรรค์มีรับสั่งไว้แล้ว หากพวกเรามาถึงก็ไม่ต้องแจ้งอีก สามารถเข้าไปได้โดยตรง เมื่อแม่ทัพสวรรค์ทั้งสองแยกไปยืนคนละข้าง ประตูก็เปิดเอง พวกเราจึงเดินเข้าไปข้างใน
วังแห่งนี้ไม่เพียงใหญ่โต แต่ยังสง่างามเป็นพิเศษและเปล่งประกายระยิบระยับ ดิฉันเห็นนางฟ้าแล้ว นางฟ้าทุกองค์มีรูปโฉมงดงามและบุคลิกอันไม่ธรรมดา แม้นางงามโลกที่สวยที่สุดในโลกมนุษย์มาถึงที่นี่ ก็จะถูกความงามกลบรัศมีในทันที กายของเทวดาก็กำเนิดแบบโอปปาติกะ2เช่นกัน แต่ให้ความรู้สึกแตกต่างจากภพนรก เทวดาทั้งหลายอยู่อย่างอิสระผ่อนคลาย ทุกองค์ดูเบิกบานมีความสุข แดนสวรรค์ไม่มีความทุกข์ใด ๆ เสื้อผ้าที่เทวดาสวมใส่เบาบางพลิ้วไหว มองไม่เห็นรอยเย็บ เป็นอาภรณ์สวรรค์ไร้ตะเข็บโดยแท้ เมื่อดิฉันมาถึงแดนสวรรค์ ก็รู้สึกว่าโลกมนุษย์ช่างสกปรกเหลือเกิน แต่เมื่อดิฉันไปถึงนรก ก็รู้สึกว่าโลกมนุษย์ช่างดีเหลือเกิน ดังนั้นมนุษย์อย่างเราจึงต้องก้าวสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ยิ่งสูงขึ้นก็ยิ่งบริสุทธิ์ ยิ่งต่ำลงก็ยิ่งทุกข์ทรมาน