196. หนังสือนี้ใช้ชื่อ “公子头” (กงจื่อโถว) แต่คำนำบท “牆有茨” ในคัมภีร์ซือจิงใช้ชื่อ “公子頑” คำแปลคงชื่อตามหนังสือนี้ไว้ โดยระบุความต่างของข้อความไว้ที่นี่ ดู คำนำบทกวี.↩︎
197. “พระปิตุลา” แปลคำเรียก 皇叔 ในเรื่อง เป็นคำเรียกฐานะพระเจ้าอาในราชวงศ์ ไม่ได้หมายความว่าบุคคลนั้นเป็นอาขององค์กวนตี้ ย่อหน้าถัดไประบุว่าเป็นพี่ชายของผู้พูด ส่วนเฉาหมานเป็นคำเรียกเฉาเชาในตอนเดียวกัน↩︎
198. เรื่องหญิงมาขอหลบฝนในบท “好生” ของคัมภีร์ขงจื่อเจียอวี่เรียกชายผู้นั้นเพียงว่าเป็นชาวแคว้นหลู่ ไม่ได้ระบุชื่อหลู่จ้งเหลียน ชื่อในเนื้อความนี้เป็นไปตามหนังสือที่แปล ดู เรื่องในขงจื่อเจียอวี่.↩︎
199. ตันเถียนเป็นจุดที่คำอธิบายนี้กล่าวว่าใช้เก็บพลังและจิตใจ ไม่ใช่อวัยวะที่นิยามตามกายวิภาคสมัยใหม่ ชุ่นเป็นหน่วยวัดจีนเดิม จึงไม่แปลงตำแหน่งนี้เป็นเซนติเมตรเพื่อใช้ปฏิบัติ↩︎
200. คำอธิบายเดิมรวมการตีและด่าไว้ในการอบรม การคงคำนี้ไม่ใช่คำแนะนำให้ทำร้ายเด็ก WHO ระบุว่าการลงโทษทางกายเป็นอันตรายต่อสุขภาพกายและใจของเด็ก ดู ข้อมูลของ WHO↩︎
201. การผูกความพิการกับบาปชาติก่อนเป็นทัศนะเรื่องผลกรรมในต้นฉบับ ไม่ใช่หลักฐานตัดสินว่าผู้พิการเคยทำผิด WHO อธิบายความพิการจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างภาวะสุขภาพกับปัจจัยส่วนบุคคลและสิ่งแวดล้อม ดู ข้อมูลของ WHO↩︎
202. คำอธิบายนี้เชื่อมวังสวรรค์กับแดนสุขาวดีตามการใช้คำของตน ผู้แปลคงความเชื่อมโยงเฉพาะตอนนี้ ไม่ได้ถือว่าสองคำมีความหมายเดียวกันทุกแห่งในหนังสือหรือในทุกนิกาย↩︎
203. หยางไถเป็นชื่อที่ใช้ในวรรณคดีจีนพาดพิงถึงการร่วมรัก ในบทนี้จึงเป็นภาพความสุขชั่วครู่ดั่งฝัน ไม่ใช่เพียงระเบียงบ้าน ดูความหมายที่ 2 ใน พจนานุกรมกระทรวงศึกษาธิการไต้หวัน↩︎
204. อิ๋นและเหมาเป็นชื่อวันในระบบนับวันจีน มิใช่วันที่สามและวันที่สี่ของทุกเดือน หรือเดือนขาลและเดือนเถาะ↩︎
205. การกำหนดความพิการเป็นผลกรรมในตอนนี้เป็นคำกล่าวทางศาสนาของเอกสาร ไม่ใช่หลักฐานตัดสินความผิดของผู้พิการจริง ดูคำอธิบายความพิการและปัจจัยแวดล้อมใน WHO↩︎