‘พระสูตรว่าด้วยความดับสูญสิ้นแห่งพระธรรมที่พระพุทธเจ้าตรัส’กล่าวว่า “ไร้คุณธรรม มัวเมาในกามจนแปดเปื้อนวุ่นวาย ไม่แยกแยะชายหญิง……เพราะกัลป์ใกล้จะสิ้นสุด วันเดือนจึงสั้นลง ชีวิตมนุษย์ก็สั้นลง อายุสี่สิบผมก็ขาว ชายทั้งหลายมัวเมาในกาม น้ำอสุจิสิ้นไปจึงตายก่อนวัย หรืออาจมีอายุถึงหกสิบ ชายอายุสั้น หญิงอายุยืน เจ็ดสิบ เก้าสิบ หรือถึงร้อยปี”
‘พระสูตรสี่สิบสองบทที่พระพุทธเจ้าตรัส’กล่าวว่า “ความกำหนัดเกิดจากใจเจ้า ใจเกิดขึ้นด้วยความคิดคำนึง; เมื่อใจทั้งสอง23ต่างสงบนิ่ง มิใช่รูป ทั้งมิใช่การกระทำ”
ใน‘พระสูตรศูรางคมะ ว่าด้วยพระพุทธอุษณีษะอันยิ่งใหญ่ เหตุอันเร้นลับแห่งพระตถาคต การปฏิบัติและประจักษ์แจ้งอรรถอันสมบูรณ์ และจริยานับหมื่นแห่งพระโพธิสัตว์ทั้งหลาย’กล่าวไว้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้นว่า “หากสรรพสัตว์ในหกภูมิแห่งโลกทั้งหลายไม่มีความกำหนัดในจิต ก็จะไม่เวียนเกิดตายสืบต่อไปตามมัน เจ้าบำเพ็ญสมาธิ ก็เพื่อออกพ้นจากกิเลสเครื่องเศร้าหมองแต่แรก หากไม่ขจัดจิตกำหนัด ก็ไม่อาจพ้นจากเครื่องเศร้าหมองได้ แม้มีปัญญามากและฌานสมาธิปรากฏอยู่เบื้องหน้า หากไม่ตัดความกำหนัด ย่อมตกสู่ทางมารแน่นอน……”
ในพระสูตร พระพุทธเจ้าทรงพร่ำสอนสาธุชนด้วยพระเมตตาว่า ความสำส่อนทางกามเกิดจากความคิดที่วิปลาสในใจตน ใจเกิดขึ้นด้วยความคิดคำนึง ทุกคนมีเมล็ดพันธุ์แห่งการเวียนว่ายเกิดตายนี้ พระพุทธเจ้าทรงสอนเราว่าต้องตัดต้นเค้าของความกำหนัดให้ขาดทั้งกายและใจ พระสูตรกล่าวว่า “ข้าสร้างอกุศลกรรม24 ประหนึ่งเสาไม้ไหม้เกรียม; ชาตินี้ไม่งามสง่า ชาติหน้าก็เช่นกัน ภายในเรือนไม่งามสง่า ภายนอกก็เช่นกัน; เหตุชั่วก่อกรรมชั่ว จึงเข้าสู่ทุคติ ชาติหน้ารับทุกข์เจ็บปวด ไม่รู้จะอยู่แห่งใด; ทวยเทพทั้งปวงได้ยิน เสียงข้าร่ำไห้โศกา; ไม่มีผู้ช่วยคุ้มครอง ต้องลงสู่นรกแน่นอน”
หวังว่าสาธุชนทุกท่านที่มีวาสนาได้เห็นบทความนี้ จะมีศรัทธาที่ถูกต้องและสัมมาสติอย่างบริบูรณ์ ปฏิบัติพระสัทธรรม พ้นจากทุกข์และได้รับความสุข
ขอบพระคุณพุทธานุภาพที่เกื้อหนุน! นั่งดอกบัวขาวออกเดินทาง!
อาอวี้ประนมมือนมัสการตุลาการแห่งปรโลก!
ตุลาการแห่งปรโลกกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “วันนี้ที่ห้องพิจารณาคดี มีวิญญาณบาปชายหญิงสองตนมารับการพิจารณา ชายเป็นแมงดาจัดหาหญิงค้าประเวณี หญิงเป็นแม่เล้า”
ฉันกล่าวว่า “ดีเลยค่ะ! ขอบพระคุณท่านตุลาการแห่งปรโลกที่จัดให้อาอวี้ได้เข้าไปฟังการพิจารณาค่ะ”
อา! มาถึงแล้ว ได้ยินเสียงทุบโต๊ะอย่างแรงทันที