อาอวี้: “มีค่ะ ท่านแม่ทัพ! ในโลกมนุษย์มีเรื่องเล่าต่าง ๆ เกี่ยวกับท่านอยู่มาก เช่น ใครเป็นผู้ทำร้ายท่านกันแน่? เป็นฉินฮุ่ยหรือเป็นฮ่องเต้? และตอนนี้ท่านมองเหตุการณ์ที่ถูกทำร้ายในครั้งนั้นอย่างไร มีความคิดอย่างไร? บทฉือ ‘หม่านเจียงหง’ ที่ผู้คนชื่นชอบและขับขานกันมานานนั้น เป็นผลงานของท่านจริงหรือไม่? เรื่องเล่าว่าท่านคือจางเฟยในยุคสามก๊กกลับชาติมาเกิด มีเรื่องเช่นนี้จริงไหมคะ? ฉันอยากถามท่านเรื่องเหล่านี้ อีกทั้งตอนนี้ท่านเป็นแม่ทัพในปรโลก แล้วฉินฮุ่ยอยู่ที่ไหน? ขอรบกวนท่านแม่ทัพคลายข้อสงสัยของราษฎรหญิงผู้นี้ด้วยค่ะ”
แม่ทัพเย่ว์เฟย: “เมื่อครั้งมีชีวิต แม่ทัพผู้นี้ถูกฉินฮุ่ยทำร้ายจริง ในเวลานั้นฉินฮุ่ยอิจฉาข้ามาตลอด เริ่มแรกเป็นเพียงความอิจฉา เขาอิจฉาที่องค์เหนือหัวทรงชื่นชมใจรักชาติของข้า จึงมักพูดหรือทำบางอย่างต่อพระพักตร์เพื่อขัดขวางแผนการรบของข้า ทั้งหลายครั้งก่อนจะออกรบก็เสนอความเห็นคัดค้านแผนการรบ แต่เขาทำไม่สำเร็จอยู่หลายครั้ง
ตอนนั้นข้าไม่คิดว่าเขาจะมีเจตนาฆ่า เพียงคิดว่าฉินฮุ่ยเกิดความอิจฉา วิธีจัดการเรื่องราวจึงต่างจากข้าบ้าง เวลาทำงาน คนเราย่อมมีความขัดแย้งเพราะความเห็นส่วนตัวต่างกัน ที่จริงเขาก็เพียงหวังจะสร้างผลงานสักอย่างให้องค์เหนือหัวทรงมองเขาด้วยสายพระเนตรพิเศษ
เมื่อมองจากตอนนี้ ตอนนั้นข้าตัดสินฉินฮุ่ยผิดจริง ๆ คิดเสมอว่าเขาเพียงมีวิธีจัดการเรื่องราวต่างจากข้าบ้างเท่านั้น จึงไม่ได้ใส่ใจป้องกันฉินฮุ่ยนัก คิดแต่จะทุ่มเทใจจริงของตน ภักดีสุดกำลังเพื่อตอบแทนชาติ
เมื่อวิธีจัดการต่างกัน ก็อดทนและผ่อนปรนต่อกันหน่อย เรื่องย่อมผ่านไปได้ ข้าให้ความสำคัญกับภาพใหญ่กว่า ว่าจะปกป้องบ้านเมืองอย่างไร ส่วนความแค้นและการต่อสู้ส่วนตัวเหล่านั้นไม่ควรเก็บไว้ในใจเลย ทั้งไม่จำเป็นต้องถือสาเรื่องเล็กน้อยกับเขา ใจของข้าจริงแท้บริสุทธิ์ ไม่จำเป็นต้องอธิบายสิ่งใด ลูกผู้ชายควรใช้การกระทำจริงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตน
ส่วนการถูกทำร้ายในครั้งนั้น ในใจข้าไม่มีความแค้นใด! ชนะและแพ้เป็นเรื่องธรรมดาของนักรบ วันนี้ข้าชนะ พรุ่งนี้เมื่อข้าแพ้ก็ต้องเผชิญความตายอย่างแน่นอน เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ช่วงเวลานั้นจะมาถึงเมื่อใดไม่สำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือข้าสละชีวิตอย่างมีคุณค่า ความตายของข้าไม่ทำให้ชาติอับอาย แม้ครั้งนั้นข้าถูกใส่ร้ายจนตาย แต่ในใจยอมรับความตายตามคำสั่ง และสำหรับข้า ความตายไม่มีสิ่งใดน่ากลัวเลย
ก่อนสิ้นชีวิต ใจข้ายังนึกถึงคำสอนของมารดาให้ภักดีสุดกำลังเพื่อตอบแทนชาติ พอคิดถึงเรื่องนี้ก็ให้ทอดถอนใจนัก! คิดว่าในฐานะลูกยังไม่ได้ตอบแทนพระคุณเลี้ยงดูของมารดา ทั้งยังทำหน้าที่ภักดีตอบแทนชาติไม่ครบ บ้านเมืองกำลังจะขาดนักรบที่ปกป้องชาติด้วยใจจริงไปอีกคนหนึ่ง เมื่อข้าเกิดความคิดสุดท้ายว่า หากมีชาติหน้า ข้าจะทำหน้าที่ภักดีตอบแทนชาติให้ดียิ่งขึ้น จากนั้นก็ถูกประหารตามพระบัญชา! ข้ามิได้เกลียดใคร ไม่เกลียดคำยุยงและแผนทำร้ายของฉินฮุ่ย ทั้งไม่เกลียดความมืดบอดขององค์เหนือหัวที่ทรงสั่งประหารผู้ภักดี สิ่งเหล่านี้สำหรับข้าไม่สำคัญอีกแล้ว
เมื่อข้าตายและมาถึงท้องพระโรงพิพากษาแห่งปรโลก พญายมราชผู้ครองปรโลกทรงเห็นว่าข้าถูกทำร้ายแต่ไม่มีความแค้นอยากแก้แค้น ก่อนตายยังมีใจปกป้องบ้านเมือง จึงทรงจัดให้ข้าเป็นแม่ทัพแห่งปรโลก ตอนนี้ข้ารับผิดชอบกำกับกิจการทหารของปรโลก เมื่อกำลังจะเกิดสงครามในโลกมนุษย์ ปรโลกจะจัดเตรียมการสงครามล่วงหน้าสามเดือน99
เพราะสงครามแต่ละครั้งในโลกมนุษย์ ที่จริงก็เป็นกรรมร่วมและกรรมที่ให้ผลแน่นอนบางส่วน ซึ่งมนุษย์ก่อจากการฆ่าสัตว์ในอดีต กรรมที่ให้ผลแน่นอนโดยทั่วไปเปลี่ยนไม่ได้ หากจะเปลี่ยนจริง ๆ ต้องมีกำลังกรรมดีอันยิ่งใหญ่และแรงกล้ามากมาพลิกเปลี่ยน โดยทั่วไปต้องอาศัยพุทธานุภาพร่วมกับกำลังกรรมดีอันใหญ่และแรงกล้า จึงมีโอกาสเปลี่ยนกรรมที่ให้ผลแน่นอนได้ การเปลี่ยนนี้เป็นเพียงลดอานุภาพความเสียหายของกรรมนั้นให้ต่ำที่สุด ปัจจุบันใจคนไม่ดี กรรมที่ให้ผลแน่นอนจึงเปลี่ยนยาก ดังนั้นการตีพิมพ์ ‘กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี’ จึงดีมาก ช่วยตักเตือนและเปลี่ยนใจคนได้
เมื่อเกิดสงครามในโลกมนุษย์ กองทัพปรโลกต้องจัดเตรียมรายละเอียดต่าง ๆ ของสงครามไว้ล่วงหน้า เช่น ใครชนะใครแพ้? บาดเจ็บล้มตายเท่าไร? พวกเราจะจัดการให้เรียบร้อยตามเหตุและผลจากชาติก่อน กล่าวคือโลกมนุษย์ยังไม่เริ่มรบ ปรโลกก็ได้จัดเตรียมและออกผลล่วงหน้าแล้ว ส่วนข้าต้องรับผิดชอบจัดกองทัพและจัดการงานต่าง ๆ เมื่อสงครามเกิดขึ้น