วิญญาณหญิงคุกเข่าตรงหน้าฉันแล้วกล่าวว่า “เสี่ยวอวี้จื่อ ช่วยฉันด้วย เสี่ยวอวี้จื่อ ช่วยฉันด้วย เสี่ยวอวี้จื่อ ช่วยฉันด้วย เธอต้องเป็นเสี่ยวอวี้จื่อแน่ ๆ!” เสี่ยวอวี้จื่อเป็นชื่อเล่นที่ทุกคนเรียกฉันเป็นประจำตอนเด็ก ๆ เมื่ออยู่บ้านย่า ฉันจากเมืองนั้นมาเกินยี่สิบปีแล้ว ผู้หญิงตรงหน้านี้เป็นใครกัน ต้องเป็นเพื่อนบ้านสมัยเด็กแน่
ฉันชะงักไปในตอนนั้น แล้วกล่าวว่า “ขอโทษค่ะ! เมื่อก่อนพวกเราต้องเคยพบกันแน่ ท่านเป็นเพื่อนของย่าฉันหรือคะ นานเหลือเกินแล้วที่ไม่ได้ยินผู้ใหญ่เรียกฉันอย่างนี้ ขอถามว่าท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ?”
การจากไปของย่าได้พาชื่อเล่นนี้หายไปอย่างสิ้นเชิง ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้ยินใครเรียกเช่นนี้อีกครั้งในนรก ภาพเหตุการณ์เก่า ๆ ผุดขึ้น ราวกับเวลากำลังไหลย้อนกลับ ความเศร้าพลันทะลักเข้ามาในใจชั่วพริบตา
วิญญาณหญิงกล่าวว่า “เสี่ยวอวี้จื่อ! เป็นธรรมดาที่เธอจำฉันไม่ได้ ฉันไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กับย่าของเธอ บ้านเราอยู่ไม่ไกลกัน แต่บ้านฉันอยู่ริมทางที่ทุกคนต้องผ่าน ตอนเด็ก ๆ เธอชอบเดินกระโดดโลดเต้น พอเธอผ่าน แค่ได้ยินเสียงฝีเท้าฉันก็รู้แล้ว เวลาที่เธอผ่านหน้าบ้านบ่อย ๆ ฉันมักทำงานอยู่ในห้องรับแขก จึงมองเห็นเธอจากด้านข้าง ตอนนั้นลูกสาวสองคนของฉันมักถามว่า ทำไมเสี่ยวอวี้จื่อได้เล่นทุกวัน แต่พวกเราต้องทำงานบ้านมากมายไม่หยุดทุกวัน? ส่วนฉันกลับด่าลูกสาวด้วยวาจาหยาบว่า ‘ก็พวกแกเกิดมามีสันดานต่ำ ชะตาต่ำเอง เกิดในบ้านจน อยู่บ้านเล็ก ล้วนเป็นผีอายุสั้น แถมยังไม่เอาถ่าน เกิดมาเป็นผู้หญิง ถ้าพวกแกเป็นผู้ชาย ฉันจะปล่อยออกไปเล่นทุกวัน ยังไม่รีบไปทำงานอีก! มีอะไรน่าอิจฉานัก เสี่ยวอวี้จื่อก็แค่ที่บ้านมีเงินมากกว่าหน่อยเท่านั้น บ้านใหญ่แล้วมีประโยชน์อะไร ไม่มีคนอยู่เสียด้วย ถึงจะเล่นทุกวันแล้ววิเศษตรงไหน ก็เป็นผีอายุสั้นเหมือนพวกแกอยู่ดี ไม่ได้กลายเป็นผู้ชายสักหน่อย’
ย่าของเธอเป็นคนซื่อตรงที่คนแถวนั้นรู้จักกันดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ขอเพียงเป็นของที่ท่านมี ก็จะให้ทุกคนยืมใช้เสมอ ไม่คืนก็ยังได้ แต่เมื่อลูกสะใภ้ทยอยแต่งเข้าบ้าน ย่าของเธอต้องแอบให้คนอื่นยืมของโดยไม่ให้สะใภ้รู้ มิฉะนั้นจะถูกสะใภ้ด่า ท่านถูกสะใภ้กลั่นแกล้งสารพัด ตอนนั้นฉันคิดเสมอว่า ที่ย่าของเธอถูกสะใภ้หลายคนในบ้านรังแกตลอดก็เพราะซื่อตรงเกินไป ฉะนั้นฉันต้องดุให้มากขึ้น ไม่ยอมให้ใครรังแก ย่าของเธอบอกว่าตั้งแต่เธอเกิด ท่านก็มีความสุขขึ้นมาก ท่านมักเล่าให้ทุกคนฟังว่าเธอเข้มแข็ง มีนิสัยเหมือนเด็กผู้ชายมาก เมื่อครู่พอมองเห็นเธอจากด้านข้าง ฉันก็พลันรู้สึกว่าเธอคือเสี่ยวอวี้จื่อ เธอยังจำเรื่องที่บ้านเกิดเมื่อยี่สิบปีก่อนได้ไหม ที่มีสะใภ้คนหนึ่งกัดนิ้วแม่สามีขาด?”
อาอวี้: “อ๊ะ! ฉันนึกออกแล้ว ที่แท้ท่านก็คือคุณน้าคนนั้นเอง! เรื่องนี้เป็นที่เลื่องลือมาก ฉันเคยได้ยิน แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร ตอนนั้นฉันยังเด็ก ไม่เข้าใจเรื่องผู้ใหญ่ ได้ยินย่าบอกว่าท่านกับแม่สามีไม่ลงรอยกัน เหมือนว่าแม่สามีอยากอุ้มหลานชาย แต่ท่านกลับให้กำเนิดลูกสาวติดกันสองคน ทั้งยังได้ยินว่าดูเหมือนพวกท่านจะทะเลาะกันบ่อย ๆ ด้วย แต่คุณน้าอายุก็ยังไม่มาก ทำไมถึงมาอยู่ในนรกเร็วเช่นนี้คะ?”
วิญญาณหญิงร้องไห้อย่างเศร้าสลดแล้วกล่าวว่า “ตอนมีชีวิตฉันอารมณ์ร้ายมาก ด่าคนด้วยวาจาหยาบทุกวัน ใครก็ตามฉันด่าหมด ขอเพียงมีอะไรไม่ถูกใจนิดหน่อย ก็ต้องถูกฉันตะโกนด่าด้วยคำพูดเจ็บแสบเสียดแทง แม้แต่เมื่ออากาศไม่ดีขัดขวางสิ่งที่ฉันจะทำ ฉันก็ยังด่าว่า ฟ้าบัดซบที่สมควรตาย ฝนซวย ๆ นี้จะตกอะไรนักหนา รำคาญจะตายอยู่แล้ว! ยิ่งแม่สามีกับลูกสาวก็ถูกฉันด่าทุกวัน ตอนเธอยังอยู่บ้านเกิด ฉันเพิ่งแต่งมาได้ไม่นาน แม่สามีก็ยังไม่แก่ แต่ฉันก็กัดนิ้วท่านขาดแล้ว ต่อมาเพราะฉันไม่สามารถมีลูกได้อีก อารมณ์และนิสัยจึงยิ่งแย่ลง แม่สามีย่อมสู้ฉันไม่ได้ ฉันด่าท่านทุกวันว่า แก่แล้วยังไม่ตาย พอท่านจะออกไป ฉันก็จะด่าว่า นังโสเภณีแก่ นังแม่มดแก่ แกออกไปหาผู้ชาย ตายอยู่ข้างนอกฉันจะไม่เก็บศพให้! แม่สามีมักโกรธจนด่ากลับสองสามคำก่อนออกไป ทุกครั้งท่านแพ้ฉัน ฉันต้องเอาชนะท่านให้ได้ บางครั้งฉันตีแม่สามีจนหัวแตกเลือดไหล การกัดนิ้วขาดนั้นเป็นการข่มขวัญท่านตั้งแต่ฉันเพิ่งแต่งเข้าบ้าน
ฉันตายด้วยโรคตับอักเสบที่บ้าน หนิวโถวและหม่าเมี่ยนลากฉันมานรก พญายมราชทรงพระพิโรธมาก ตรัสว่าขณะมีชีวิตฉันพูดวาจาหยาบทำร้ายคน ทุบตีด่าทอแม่สามี ด่าทอฟ้าดิน เป็นผู้ไม่กตัญญู ไร้ความชอบธรรม ไร้ความสุจริต ไร้ความละอาย ไร้มารยาท และไร้ความเคารพ จึงทรงพิพากษาให้ฉันรับโทษในนรกงูพิษตรึงลำไส้สี่ร้อยปี ฉันรู้สึกว่ามาอยู่ที่นี่นานแสนนานแล้ว ที่นี่ทุกข์ทรมานสุดเปรียบปานจริง ๆ! ตอนมีชีวิตฉันคิดเสมอว่าขอเพียงเสียงดังและดุร้าย ก็จะข่มคนรอบข้างได้ บัดนี้ฉันรู้แล้วว่าตนผิด ฮือ ฮือ ฮือ ทุกข์ทรมานเหลือเกิน!163
เสี่ยวอวี้จื่อเอ๋ย! เธอมาอยู่ในนรกได้อย่างไร ขอร้องละ ช่วยฉันออกไปด้วยเถิด!”
ขณะนั้นยักษ์ตะโกนอย่างดุร้ายว่า “ห้ามพูดไร้สาระอีก กลับไปรับโทษเดี๋ยวนี้! อาอวี้กำลังยุ่งกับการชมนรกเพื่อเขียนหนังสือช่วยชี้นำชาวโลก ไม่มีเวลาฟังเจ้าพูดไร้สาระ ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!” ง่ามของยักษ์ฟาดลงมาทันที