ฉันรู้สึกสะเทือนใจ ท่านตุลาการเห็นสีหน้าฉันเศร้าสลด จึงเรียกให้ยักษ์หยุด ปล่อยให้วิญญาณผู้มีบาปพูดต่ออีกสักครู่ ดูว่ายังอยากกล่าวอะไรอีก
วิญญาณหญิงตัวสั่น ร้องไห้อย่างทุกข์ทรมานแล้วกล่าวว่า “เสี่ยวอวี้จื่อเอ๋ย! เธอพาฉันไปเขียนหนังสือด้วยได้ไหม ที่บ้านเกิดของพวกเรา ทุกคนรู้ว่าเธอได้รับการอบรมบ่มเพาะจากย่ามาตั้งแต่เล็ก จนมีนิสัยชอบช่วยเหลือผู้อื่น ฉันเชื่อว่าเสี่ยวอวี้จื่อจะต้องช่วยฉันแน่ เธอจะไม่ทนเห็นฉันเดือดร้อนโดยไม่ช่วยแน่นอน ถึงพวกเราจะไม่ค่อยไปมาหาสู่กัน แต่ก็เคยเป็นเพื่อนบ้านกัน พาฉันไปเขียนหนังสือด้วยเถิด เตือนชาวโลกอย่าพูดวาจาหยาบ ฉันจะเป็นพยานให้เธอแน่นอน ว่าฉันพูดวาจาหยาบต่าง ๆ อย่างไรจนตกนรกมารับทุกข์ ฉันจะช่วยเธอเตือนทุกคนว่าอย่าพูดวาจาหยาบ ขอร้องละ ช่วยฉันออกไปเถิด!”
“คุณน้าคะ พระอมิตาภพุทธะ! เห็นท่านตกนรกแล้วฉันเสียใจมาก ฉันเองก็อยากช่วยท่านออกไปให้เร็วที่สุด แต่ฉันไม่มีพลังที่จะพาท่านออกไปได้ ฉันอาศัยพระพุทธานุภาพเกื้อหนุนจึงมาชมนรกเพื่อเขียนหนังสือ ‘กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี’ ได้ ส่วนผู้ที่จะเขียนหนังสือนั้น พระพุทธองค์ทรงจัดไว้แล้ว ฉันไม่มีอำนาจจัดการเรื่องนี้เอง ฉันเป็นพุทธศาสนิกชนที่รักษาศีลห้า ระลึกถึงพระพุทธเจ้า และกินอาหารมังสวิรัติอย่างบริสุทธิ์ คุณน้าก็เริ่มตั้งใจระลึกถึงพระพุทธเจ้าและสำนึกผิดในกรรมที่ตนก่อไว้เถิดค่ะ! ฉันจะอุทิศบุญกุศลจากการเขียนหนังสือให้อย่างแน่นอน โดยอธิษฐานขอให้คุณน้าพ้นทุกข์พบสุขโดยเร็ว ได้ไปเกิดในพุทธเกษตรบริสุทธิ์ และถือกำเนิดจากดอกบัว ฉันจะลองขอความเมตตาจากท่านตุลาการผู้นี้ให้ หวังว่าจะช่วยท่านได้ค่ะ!”
ตอนนั้นวิญญาณหญิงกล่าวว่า “ขอร้องท่านตุลาการ ขอร้องท่านตุลาการ ฉันขอโขกศีรษะให้ท่าน ฉันสมควรตาย! ฉันสมควรตาย! ตอนมีชีวิตไม่เคยทำความดีเลย ตอนนี้อยากทำสิ่งดีให้คนทั้งหลายเหมือนเสี่ยวอวี้จื่อมาก ขอร้องเถิด ฉันรู้แล้วจริง ๆ ว่าตนผิด!”
ท่านตุลาการกล่าวว่า “เมื่อมีชีวิตเจ้าพูดวาจาหยาบทำร้ายคน ทุบตีด่าทอดูหมิ่นแม่สามี เป็นความอกตัญญูอย่างร้ายแรงตามกฎหมายปรโลก กฎแห่งปรโลกมีไว้ลงโทษคนชั่วและการกระทำชั่ว ขอเพียงก่ออกุศลกรรมที่ทำให้ตกนรก กฎหมายแห่งนรกก็จะผูกเจ้าไว้อย่างแน่นหนา จนกว่ากรรมชั่วจะถูกขัดเกลาจนหมด จึงออกจากนรกได้ บทบัญญัติแห่งปรโลกจะไม่ลดโทษให้เพราะเจ้ารู้จักเจ้าหน้าที่คนใดในที่นี้แล้วอาศัยความสนิทสนม แม้เป็นพ่อลูกใกล้ชิดกันที่สุดก็ไม่มีเรื่องสายสัมพันธ์มาเกี่ยวข้อง ผู้ใดฝ่าฝืนกฎแห่งปรโลกย่อมต้องรับโทษ แม้ผู้เสียหายที่เจ้าทำร้ายยินดีให้อภัย แม้แม่สามีไม่เอาความและให้อภัยความอกตัญญูของเจ้า ความเที่ยงธรรมของกฎแห่งปรโลกก็จะไม่ละเว้นเจ้า กฎแห่งเหตุและผลของปรโลกจะรอจนเจ้าใช้สิ้นอายุขัยในโลกมนุษย์และบุญวาสนา แล้วหนิวโถวกับหม่าเมี่ยนจะพาเจ้ามารับโทษในนรกอย่างไม่ปรานี ข้ารับรู้ว่าบัดนี้เจ้ามีจิตสำนึกผิดขึ้นมาชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าวันนี้เจ้าร่วมมือดีมาก ข้าจะสั่งยักษ์ให้บันทึกว่าเจ้าเคยให้ความร่วมมือและสำนึกผิดหนึ่งครั้ง เทียบเท่าการฟังธรรมในปรโลกหนึ่งครั้ง เพราะเจ้าไม่กตัญญูเมื่อมีชีวิต บัดนี้จึงชักนำให้ลูกหลานมิได้ทำความดีสะสมคุณธรรมอย่างถูกหลักแล้วอุทิศให้เจ้า ส่วนเจ้ากับอาอวี้นั้น เหตุปัจจัยที่เคยเป็นญาติห่าง ๆ กันในอดีตได้สุกงอม ทำให้วันนี้มีโอกาสมาพบกันชั่วครู่ หวังว่าเจ้าจะรู้จักถนอมเหตุปัจจัยอันดีที่ไม่เที่ยงนี้164
ปรโลกมีโอกาสให้ผู้สำนึกผิดอย่างจริงใจได้ฟังธรรมเพื่อหลุดพ้นเช่นกัน แต่เงื่อนไขเบื้องต้นคือต้องอาศัยจิตที่สำนึกผิดในกรรมที่ตนก่อไว้ของเจ้าเอง ให้เกิดความสว่างขึ้นถึงระดับหนึ่ง เมื่อยักษ์เห็นแล้วก็จะพาเจ้าไปฟังพระกษิติครรภโพธิสัตว์แสดงธรรมเอง เหตุปัจจัยอันประเสริฐในการฟังธรรมนี้ก็เท่าเทียมกันสำหรับทุกคน ขอเพียงเจ้าสำนึกผิดอย่างจริงใจเป็นระยะเวลาหนึ่ง ก็จะชักนำให้ยักษ์มาหยุดการลงโทษชั่วคราว แล้วพาไปฟังธรรมเอง ทุกครั้งที่ฟังธรรม ยักษ์แห่งปรโลกจะบันทึกไว้ ทุกครั้งที่ฟัง จิตวิญญาณของเจ้าก็จะได้รับการชำระ กล่อมเกลาให้ดี และได้รับการเกื้อหนุนจากพระสุรเสียงแห่งธรรมอันเมตตาของพระกษิติครรภโพธิสัตว์หนึ่งครั้ง บัดนี้แสงแห่งจิตสำนึกผิดของเจ้ายังไม่เพียงพอ กลับไปขัดเกลากรรมให้ดีเสียก่อน”
ยักษ์กล่าวกับวิญญาณหญิงอย่างดุร้ายอีกว่า “วันนี้เจ้าได้ประโยชน์มากแล้ว! ได้พบท่านตุลาการมาอธิบายหลักการให้ฟังตั้งมากมาย รีบไสหัวกลับไปรับโทษ!” แล้วก็ถีบไปอีกครั้ง โอ๊ย! ยักษ์เอ๋ย ยักษ์เอ๋ย! ดุร้ายและหยาบกระด้างอยู่เสมอ! ยักษ์ทุกตนที่นี่ดุร้ายทั้งนั้น! เฮ้อ! อย่าตกนรกมารับโทษเป็นอันขาด ทุกแห่งหนล้วนแสนอนาถ!
ขณะนั้นท่านตุลาการกล่าวต่อว่า “คนในโลกมนุษย์ที่เคยพูดวาจาหยาบ เมื่อได้เห็นบทความนี้แล้ว หากต้องการหลีกเลี่ยงการตกนรกรับทุกข์ ก็สามารถสำนึกผิดในกรรมที่ตนก่อไว้จากวาจาหยาบขณะที่ยังมีชีวิตได้ แน่นอนว่าต้องพิจารณาความร้ายแรงของกรรมจากวาจาหยาบ ว่าได้ทำร้ายจนถึงชีวิตของคนในโลกมนุษย์หรือไม่ เป็นต้น แม้เป็นกรณีร้ายแรง การสำนึกผิดในกรรมที่ตนก่อไว้ก็ยังช่วยให้ดีขึ้นได้มาก หากเป็นกรรมจากวาจาหยาบทั่วไป ก็สามารถสำนึกผิดในกรรมที่ตนก่อไว้จนบริสุทธิ์ได้ก่อนสิ้นอายุขัย วิธีสำนึกผิดในกรรมที่ตนก่อไว้เหมือนกับที่กล่าวเมื่อวานเรื่องมุสาวาท เพียงเปลี่ยนจากการกล่าวมุสาวาทเป็นการกล่าววาจาหยาบเท่านั้น เช่น ข้าพเจ้าชื่อ... เคยกล่าววาจาหยาบในเรื่อง... ณ เวลา... สถานที่... เปลี่ยนมุสาวาทเป็นวาจาหยาบเช่นนี้ก็ใช้ได้
จงจำไว้! ต้องสำนึกผิดในกรรมที่ตนก่อไว้อย่างจริงใจ! เรื่องนี้สำคัญมาก จิตจริงใจหนึ่งขณะเข้าถึงทั้งสามกาล จิตจริงใจหนึ่งขณะเพียงพอจะขัดเกลากรรมชั่วอันไม่มีประมาณ จิตจริงใจหนึ่งขณะเชื่อมตรงถึงกฎแห่งปรโลกของฟ้าดิน! การนำวิธีสำนึกผิดในกรรมที่ตนก่อไว้อย่างจริงใจในหนังสือ ‘กฎแห่งปรโลกอันไร้ปรานี’ นี้ไปเผยแพร่บอกต่อ ย่อมช่วยขจัดกรรมชั่วในอดีตได้แน่นอน ปรโลกมีบันทึกรายละเอียดความดีความชั่วนานาชนิดของคนในโลกมนุษย์ทุกคน อย่าละเว้นความดีเพียงเพราะเห็นว่าเล็กน้อย แท้จริงบุญวาสนาอันยิ่งใหญ่เกิดจากความดีเล็ก ๆ การกระทำเล็ก ๆ และการรักษาศีลอย่างเคร่งครัดละเอียดรอบคอบ จงจำไว้ว่า ไม่ใช่อ่านบทความนี้แล้วสำนึกผิดในกรรมที่ตนก่อไว้เสร็จ ก็คิดว่ามีวิธีนี้แล้วจะทำตามอำเภอใจ กลับไปทำชั่ว แล้วสำนึกผิดใหม่ไม่หยุด วนเวียนรู้ทั้งรู้แต่ยังทำผิดซ้ำ ผู้ที่รู้แล้วยังทำผิดย่อมมีโทษหนักขึ้นอีกขั้น!165
อาอวี้! วันนี้ชมนรกวาจาหยาบเพียงเท่านี้เถิด เชิญท่านจัดเวลามาอีกได้! ข้าเองต้องไปทำราชการก่อนแล้ว”