ข้าอยู่หลิงเซียวเกรงท่านแค้น ท่านอยู่ในนรกรับทัณฑ์โหด
องค์กวนตี้ตรัสว่า พวกท่านรับโทษโหดสารพัดในนรก ส่วนข้าอยู่ในตำหนักหลิงเซียว ยังเกรงว่าท่านจะโทษข้าที่ไม่เตือนให้เร็วกว่านี้
อยากพ้นก็พ้นไม่ได้ อยากไปก็ไปไม่ได้ แก้ก็ไม่ทัน เสียใจก็ไม่ทัน
กล่าวคือเมื่อรับโทษในนรกแล้ว ตอนนั้นอยากหนีก็หนีไม่พ้น อยากเดินก็เดินจากไปไม่ได้ เรื่องมาถึงเช่นนี้ อยากแก้ก็แก้ไม่ทัน อยากเสียใจก็เสียใจไม่ทันแล้ว
รับทุกข์สารพัดหมดแล้ว ถูกปล่อยให้เป็นเดรัจฉาน มีขนทั้งมีเขา อยู่ฝูงนกและสัตว์
กล่าวคือในนรกรับโทษทุกข์ต่าง ๆ จนครบแล้ว จึงถูกปล่อยออกมาเป็นเดรัจฉาน บ้างมีขน บ้างมีเขา อยู่ร่วมกับนกบินและสัตว์เดินดิน
ยังตายใต้คมมีด ถูกกระทะทอดไฟเผา เมื่อใดสิ้นเรื่อง จึงกลับเป็นมนุษย์
‘ยัง’ คือเหมือนเดิม กล่าวคือเมื่อเป็นนกสัตว์ ก็ยังตายใต้คมมีด บ้างถูกทอดในกระทะ บ้างถูกไฟเผา บัญชีความผิดสิ้นเมื่อใด จึงกลับเป็นมนุษย์ได้
เสียกายมนุษย์ครั้งหนึ่ง ทุกข์ยากหมื่นกัป ไยไม่ปฏิบัติสะสมขึ้นเมฆา
กล่าวคือคนรู้ผิดไม่แก้ เมื่อสูญเสียกายมนุษย์ ต้องรับทุกข์หมื่นกัป ไม่อาจกลับเป็นคนทันที จะไม่ดีกว่าหรือหากทำดีสะสมคุณธรรม ยังสามารถขึ้นสวรรค์สู่เมฆาได้