ราชสำนักเองท้อถอยจากปณิธานฟื้นฟูชาติ ออกด่านไปก็เหนื่อยเปล่าดวงใจแม่ทัพใหญ่
ขุนนางผู้เป็นข้ายังมิได้ชำระแค้นจนสิ้นชีวิต คนคดชั่ววางหลุมพรางด้วยอุบายลึกล้ำ
เหลือเพียงหีบหนึ่งแห่งประวัติผู้ภักดีสุดใจ ปาดน้ำตาอ่านซ้ำอยู่ร่ำไป มิอาจห้ามตน
‘หม่านเจียงหง’ — จารึกประกอบสำเนาหมึกพระราชหัตถเลขาที่ซ่งซือหลิงพระราชทานแก่เย่ว์อู่มู่ — เหวินเจิงหมิง (ราชวงศ์หมิง)102
ปัดเช็ดศิลาจารึกที่ชำรุด อักษรพระบัญชาถึงเฟย ยังพออ่านเลือนราง
ทอดถอนถึงครั้งแรก พึ่งพาเฟยมากเพียงใด ภายหลังกลับโหดร้ายเพียงนั้น!
หรือแท้จริงเมื่อสร้างผลงานสำเร็จ กายควรต้องตาย น่าเวทนา เมื่อเรื่องล่วงแล้ว ถ้อยคำยากไถ่คืน
ไร้ความผิดที่สุด ทั้งน่าแค้นและน่าสงสารยิ่ง คดีเฟิงปัวนั้น!
มิได้นึกหรือว่าจงหยวนถูกบีบรัด? มิได้เสียดายหรือที่ฮุยจงและชินจงถูกหยาม?
แต่หากฮุยจงและชินจงกลับมา ตัวนี้จะอยู่ในฐานะใด!