พันปีอย่ามัวกล่าวว่าการข้ามใต้ผิด ครั้งนั้นต่างหากที่ตนกลัวจงหยวนฟื้นคืน
น่าขัน ฉินฮุ่ยคนเล็ก ๆ เพียงคนเดียวจะมีอำนาจใด ก็เพียงสนองความปรารถนาขององค์ฮ่องเต้
ความรู้สึกเมื่อคารวะศาลเย่ว์อู่มู่ — พระปาจื่อโถวถัว (ราชวงศ์ชิง)
ข้ามใต้หวังสงบเพียงมุมหนึ่ง ชาติก็ล่มแล้ว ศาลและไม้เหนือสุสานยังเขียวครึ้ม
ผู้กล้าไร้ความยึดมั่นในคุณธรรมอันเด่น ชื่อยากปรากฏ แผ่นดินมีวิญญาณภักดี แม้หญ้าก็หอม
ลมฝนเหนือทะเลสาบและขุนเขายังสะท้อนความคับแค้น คนตัดฟืนและคนเลี้ยงสัตว์ผ่านไปมาก็เศร้าสลด
หากสองจักรพรรดิกลับมาขณะยังมีชีวิต ผู้ใดเล่าจะหลั่งน้ำตาโลหิตกลางแสงอาทิตย์อัสดง
กลอนแบบเจว๋จวี้สามบทไว้อาลัยแม่ทัพเย่ว์ — เมี่ยวเจิ้ง
ดวงใจภักดีมุ่งตอบแทนชาติ กับทวนยาวเก้าเชียะ เสื้อออกรบเปื้อนเลือดในสนามศึกเก่า103
แม่ทัพหนึ่งสร้างผลงานสำเร็จ ทิ้งน้ำตาตลอดกาล ป้ายทองสิบสองฝังผู้ภักดี