เดินต่อไปข้างหน้ามีศาลายายเมิ่ง ที่แท้เทพยายเมิ่งอยู่ในศาลายายเมิ่ง
“อาอวี้ประนมมือคารวะเทพยายเมิ่งค่ะ!”
เทพยายเมิ่งยิ้มให้ฉัน ตุลาการแห่งปรโลกกล่าวว่าตามปกตินางอยู่ในศาลายายเมิ่ง เรื่องต่าง ๆ เกิดขึ้นที่ศาลานี้มากที่สุด บางครั้งมีร่างวิญญาณไม่ยอมดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง สรรพสัตว์ที่มาดื่มที่ศาลายายเมิ่งล้วนมีบุญวาสนาค่อนข้างน้อย คือมีกรรมกีดขวางหนักกว่า ยมทูตที่นี่จึงมากกว่าตามไปด้วย ทุกตนถือง่ามปลายแหลม
ฉันเห็นร่างวิญญาณมากมายต่อแถวมายังศาลายายเมิ่ง ต่างดูเหนื่อยล้าและกระหายอย่างที่สุด บางตนหมดแรงทั้งตัวแล้ว ผู้ที่เดินได้ก็เดินมาเอง เมื่อถึงคิวก็หยิบดื่มเอง ผู้หมดแรงมียมทูตพยุงมาถึงศาลาและป้อนให้ดื่ม
ขณะนั้นได้ยินเสียงกรีดร้อง ที่แท้มีวิญญาณหญิงไม่ยอมดื่ม ถูกยมทูตสองตนตี โอ๊ย! วิญญาณหญิงน่าสงสารมาก! ยมทูตตนหนึ่งใช้ง่ามตีเท้า เธอล้มลงพื้น เท้ามีเลือดไหล อีกตนเห็นเช่นนั้นก็ใช้ง่ามเสียบยกเธอขึ้นทันที บังคับกรอกน้ำแกงสามถ้วย ตุลาการแห่งปรโลกบอกว่าภายหลังหญิงผู้นี้อยู่ในโลกมนุษย์จะปวดเท้าและมีปัญหาลำคอ ที่แท้ร่างวิญญาณที่ไม่ยอมดื่ม ไม่เพียงถูกยมทูตตี แต่ยังถูกลงโทษให้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งขมเพิ่มอีกสองถ้วย ผลตกค้างคือจะต้องรับความเจ็บปวดทางกายมากขึ้น ร่างวิญญาณที่ดื่มเสร็จล้วนมึนงง ถูกยมทูตพยุงไปเกิด108
ฉันเห็นแม่น้ำใหญ่สายหนึ่งหน้าศาลายายเมิ่ง เมื่อร่างวิญญาณตกลงแม่น้ำ ก็เท่ากับกลับไปเกิดในโลกมนุษย์
ตุลาการแห่งปรโลกกล่าวว่า “วันนี้หมดเวลาแล้ว อาอวี้ คราวหน้าค่อยมาอีก!”
อาอวี้ประนมมือกราบคารวะตุลาการแห่งปรโลก แล้วโดยสารดอกบัวขาวกลับไป!
8. ผลกรรมอันเจ็บปวดจากการทิ้งขว้างอาหาร — นรกธัญพืชทั้งห้าอุดมสมบูรณ์
ขอน้อมสำนึกในพุทธานุภาพที่เกื้อหนุน! ออกเดินทางด้วยดอกบัวขาว!