ตอนนี้ไปถามวิญญาณหญิงสาวทางโน้นดีกว่า! เพียงเห็นอาหารบนพื้นที่กว้างใหญ่ของเธอก็น่ากลัว ไม่รู้จะกินหมดปีไหนเดือนไหน วิญญาณหญิงยังดูสะสวยอยู่บ้าง เธอกำลังอาเจียนอย่างทุกข์ทรมาน!
“พระอมิตาภพุทธะ! คุณรู้สึกอย่างไร? บอกฉันได้ไหมว่าทำไมจึงมาที่นี่?”
วิญญาณหญิงกล่าวว่า “ทรมานที่สุด ทรมานที่สุด! รู้สึกว่าทุกวินาทีทุกข์อย่างยิ่ง! ฉันอาเจียนจนแทบไม่ไหวแล้ว! คุณเป็นใคร? ขอร้อง ช่วยฉันออกไปได้ไหม?”
“บอกฉันได้ไหมว่าทำไมคุณจึงมาที่นี่?”
“ฉันจะเล่า! ฉันจะเล่า! ขณะมีชีวิตฉันชอบซื้ออาหารมากมาย โดยเฉพาะของอร่อยสารพัด แต่ตัวเองกินไม่มาก กลัวอ้วนกระทบรูปร่างหน้าตา ถึงอย่างนั้นก็ซื้ออาหารที่ชอบกลับมาทุกวัน ฉันมีนิสัยไม่กินอาหารเก่าเลย กินเฉพาะของสดใหม่ เห็นผลิตภัณฑ์ใหม่ก็ต้องซื้อ กินไม่หมดก็ทิ้ง สะสมวันแล้ววันเล่า จนตอนนี้ต้องมานรก ถูกลงโทษให้กินทั้งหมดให้หมด น่าสังเวชจริง ๆ! ยังมีน้ำมากมายที่ฉันเปิดก๊อกทิ้งตลอดเวลาแปรงฟันล้างหน้าจนสิ้นเปลืองด้วย!” วิญญาณหญิงร้องไห้โฮ! เมื่อเห็นอาหารเปรี้ยวเหม็น ขึ้นรา เต็มไปด้วยหนอนตัวใหญ่เหล่านี้ ความอยากอาหารก็หายหมดจริง ๆ
มาดูวิญญาณหญิงอายุมากกว่าที่อยู่ข้าง ๆ พื้นที่อาหารของเธอใหญ่กว่าหญิงเมื่อครู่หลายเท่า น่ากลัวยิ่งกว่า! ไม่เพียงพื้นที่ใหญ่ แต่อาหารก็มาก ทั้งเปรี้ยวเหม็นและน่าสะอิดสะเอียนอย่างที่สุด ล้วนบูดเน่า ขึ้นราหนัก เปลี่ยนสี เต็มไปด้วยหนอนและเชื้อโรค จะกินกันอย่างไร! มองแล้วใจยังหนาวสั่น!
“พระอมิตาภพุทธะ! คุณบอกฉันได้ไหมว่ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
“ขณะมีชีวิตฉันเป็นแม่บ้าน ไม่ชอบทำงานบ้าน เพื่อประหยัดเวลาไปซื้อกับข้าว จึงมักซื้ออาหารมากมายกลับมาเก็บที่บ้าน อาหารเก็บนานไม่ได้ พอนานก็บูด และฉันมักทำมากเกินจนกินไม่หมดก็เททิ้ง อาหารมากมายถูกเก็บจนเสียแล้วฉันทิ้ง สามีมักว่าฉัน บอกอย่าสิ้นเปลืองน้ำ เวลาล้างจานอย่าเปิดก๊อกแรงทิ้งไว้ไม่ปิด พอสามีว่าฉัน ฉันต้องโต้ด้วยคำหยาบ เอะอะโวยวายจนเขาเงียบ เขาบอกอย่าทิ้งขว้างอาหาร ฉันไม่เพียงไม่ฟัง ยังจงใจซื้อเพิ่มกลับมารอให้เน่าแล้วทิ้ง ผลคือเมื่อสิ้นอายุขัย ถูกพญายมราชพิพากษามานรกธัญพืชทั้งห้าอุดมสมบูรณ์ ให้กินอาหารทั้งหมดที่เคยทิ้ง ตอนนี้ฉันเสียใจมากที่ไม่ฟังสามี” ขณะนั้นยมทูตมาจับเธอไปกินต่อ
อาอวี้อยากถามตุลาการแห่งปรโลกว่า “แล้วหากอาหารเสียโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็ต้องกินมันด้วยหรือคะ?”
ตุลาการแห่งปรโลกกล่าวว่า “หากอาหารเสียโดยไม่ตั้งใจหรือไม่รู้ ก็อย่ากิน หากกินแล้วร่างกายป่วยหรือเกิดปัญหาอื่นก็ไม่คุ้ม เราต้องสำนึกผิดในความพลาดพลั้งโดยไม่เจตนานี้ก่อน และระวังในภายหน้าไม่ทำซ้ำ อย่าให้เฮยอู๋ฉางบันทึกความผิดอีกจนได้รับโทษตามกฎปรโลก จากนั้นอาจระลึกพระนามพระพุทธเจ้าหรือสวดมนตร์เหนืออาหารเสีย แล้วนำไปให้สัตว์เล็กในป่าหรือพงหญ้า ผูกบุญสัมพันธ์กับพวกมัน หรือใส่ลงทะเลให้ทานแก่สรรพสัตว์น้ำ”113114